Nabeschouwing beklimming

De Kilimanjaro, 5895 meter hoog, het dak van Afrika. Met een groep van 9 mensen, 34 dragers en gidsen, zijn we aan dit avontuur begonnen. Net zoals vele duizenden anderen begonnen we met kriebels in de buik aan één van de meest onvergetelijke weken uit ons leven. Een moeilijke, vermoeiende, soms pijnlijke, maar prachtige week.

Zonder de steun van je groepsleden raak je niet boven; je hebt niet alleen fysieke en mentale kracht nodig, je hebt mensen rondom je nodig met wie je kan praten over de voorbije dag. Mensen die zeggen dat je moet doorgaan, mensen die jou aanmoedigen en mensen die jij zelf ook aanmoedigt.

Die 7 dagen zijn enorm leerrijk, je leert jezelf kennen, anderen, de omgeving en de cultuur van het land. 7 dagen aan een stuk babbel je met je gidsen, waardoor je heel wat te weten komt. Er ontstaan grappige situaties wanneer ze vragen wat wij doen tijdens het regenseizoen, en wij dan zeggen dat wij geen regenseizoen kennen… Een week, hoewel kort, legt sterke banden.

Nooit nog vergeet ik het moment op de top, toen heel even alle zorgen van me afvielen en ik met mijn blijdschap geen blijf wist. Het besef dat je dit moment met 7 anderen mag delen, maakt het nog net dat tikkeltje specialer. Dit is iets wat ons voor altijd met elkaar verbindt, willens of niet!

Maandenlange voorbereiding, bij de een al wat serieuzer dan bij de ander. 7 dagen afzien, de een al wat meer dan een ander. Het resultaat, voor iedereen hetzelfde: een overwinning.

Ik hoop dat ik met dit verslag anderen kan aanzetten om de uitdaging ook aan te gaan, om je eigen grenzen te zoeken, om te voelen dat je leeft en om dat nooit te vergeten.

- Sara Speltdoorn, 12 november 2005